(श्रीमाताजीकृत प्रार्थना)

१० एप्रिल १९१४

अचानकपणे पडदा भेदला गेला आणि समोर विस्तीर्ण क्षितिज खुले झाले आणि त्या स्वच्छ दृश्यासमोर माझ्या समग्र अस्तित्वाने कृतज्ञतेच्या असीम भावनेतून उचंबळून येत, तुझ्या चरणी लोटांगण घातले. हा इतका गहन आणि परिपूर्ण आनंद असतानासुद्धा, सारे काही स्थिर होते, चिरंतनाच्या शांतीनिशी सारे काही शांतशांत होते.

आता कोणत्या मर्यादाच उरलेल्या नाहीत असे मला वाटत आहे. आता मला या देहाची जाणीव होत नाहीये, संवेदना नाहीत, भावना नाहीत, विचार नाहीत; तर एक स्वच्छ, निर्मळ, निःशब्द भव्यता तिच्या प्रेम आणि प्रकाशानिशी माझ्यामध्ये प्रविष्ट झाली आहे, तेथे आता केवळ एक अनिर्वचनीय सौंदर्याने भरून गेलेले अस्तित्व आहे. आणि ते अस्तित्व म्हणजेच मी स्वतः आहे असे आता मला जाणवत आहे आणि ‘मी स्वतः’ असे म्हणत असताना, त्यामध्ये जो पूर्वीचा स्वार्थी आणि संकुचित ‘मी’ होता, तो तसूभरसुद्धा शिल्लक उरलेला नाही. इतके की, मला आता हे सांगताच येत नाहीये की, ही मी आहे की मी म्हणजे – आमच्या नियतीचा उदात्त स्वामी असणाऱ्या हे प्रभो – तूच आहेस.

असे वाटत आहे की, सर्व काही ऊर्जा, धैर्य, सामर्थ्य, इच्छाशक्ती, अनंत माधुर्य, अतुलनीय करुणा आहे… मला आता केवळ एकाच गोष्टीचे भान आहे, ते म्हणजे स्थिर आणि विशुद्ध भव्यतेचे…

हे प्रभो, तू माझ्या प्रार्थनेला प्रतिसाद दिला आहेस. मी तुझ्याकडे ज्याची याचना केली होती ते तू मला दिले आहेस. माझ्यातील ‘मी’ नाहीसा झाला आहे, आता केवळ तुझ्या सेवेसाठी समर्पित केलेले एक सालस, विनम्र साधन आणि तुझ्या अनंत व चिरंतन किरणांचे आविष्करण आणि संघनीकृत झालेले एक केंद्र (centre of concentration) तेवढे शिल्लक आहे. तू माझे जीवन हाती घेतले आहेस आणि ते तुझे बनविले आहेस; तू माझी इच्छाशक्ती हाती घेतली आहेस आणि ती तुझीच बनविली आहेस; तू माझे प्रेम हाती घेतले आहेस आणि तुझ्या प्रेमाशी ते एकरूप केले आहेस; तू माझे विचार हाती घेतले आहेस आणि तुझ्या परिपूर्ण चेतनेने त्यांची जागा घेतली आहे. अचंबित होऊन हा देह, मौन आणि शरणागत भक्तिभावाने तुझ्या चरणधुळीमध्ये नतमस्तक होत आहे. आता अन्य काहीही शिल्लक उरलेले नाही; तुझ्या अपरिवर्तनीय शांतीच्या वैभवानिशी फक्त तूच शिल्लक आहेस.

– श्रीमाताजी (CWM 01 : 123-124)

(ही मालिका आज समाप्त होत आहे.)

शांती किंवा शक्ती शरीरात अवतरित होऊ लागल्यामुळे शरीर ग्रहण-सुलभ होते. तेव्हा काही जणांना शरीर डोलत असल्याचा किंवा शरीरात स्पंदने निर्माण झाल्याची जाणीव होते. शरीराला जेव्हा हे शांतीचे किंवा शक्तीचे अवतरण सवयीचे होऊन जाते तेव्हा त्याचे हे हलणे-डुलणे थांबते. ध्यानाच्या वेळी शांती पूर्णपणे अवतरित होते कारण त्या वेळी श्रीमाताजींप्रति केलेल्या एकाग्रतेमुळे उच्चतर चेतनेची शक्ती खाली अवतरित होते आणि व्यक्ती जर सक्षम असेल तर, ती त्या शक्तीचा स्वीकार करू शकते.

एकदा का त्या शक्तीचे अवतरण सुरू झाले की, सहसा तिचे बळ वाढत जाते आणि त्याबरोबर साधकाची ग्रहणशीलतादेखील वाढत राहते. पुढे ती शक्ती सदा सर्वकाळ आणि सर्व परिस्थितीमध्ये अवतरित होऊ शकते आणि अधिकाधिक काळ टिकून राहू शकते. ती स्थिर होईपर्यंत हे असे चालू राहते.

साधकाने मात्र त्याच्या बाजूने एक प्रयत्न केला पाहिजे आणि तो म्हणजे, ती शक्ती ग्रहण करण्यासाठी म्हणून त्याने स्वतःची चेतना शक्य तितकी अविचल आणि स्थिर ठेवली पाहिजे. उच्चतर आध्यात्मिक चेतनेची शांती, शक्ती, प्रकाश, आनंद या साऱ्या गोष्टी ऊर्ध्वस्थित आहेत, परंतु त्या झाकलेल्या स्वरूपात आहेत. त्यांच्या अवतरणासाठी एक प्रकारची उन्मुखता (opening) असली पाहिजे. मनाची अविचलता आणि अवतरित होऊ पाहणाऱ्या दिव्य प्रभावाला खुली असणारी एकाग्र क्रियाविरहितता (concentrated passivity) या गोष्टी म्हणजे त्या अवतरणासाठी आवश्यक असणारी उत्तम स्थिती होय.

– श्रीअरविंद (CWSA 30 : 481-482)

(एका साधकाला त्याच्या मस्तकाच्या वर स्थित असणाऱ्या शक्तीचा अनुभव आला आहे. त्याविषयी श्रीअरविंद मार्गदर्शन करत आहेत…)

मस्तकाच्या वर स्थित असणारी शक्ती ही अर्थातच श्रीमाताजींची शक्ती आहे. ती उच्चतर चेतनेची शक्ती आहे आणि ती तिच्या अवतरणासाठीचा मार्ग तयार करत आहे. ही उच्चतर चेतना तिच्यासोबत व्यापकता, अमर्याद अस्तित्व, प्रकाश, शक्ती, शांती, आनंद इत्यादी गोष्टींची जाणीव घेऊन येत असते. ती नेहमीच मस्तकाच्या वरच्या बाजूस असते. जेव्हा आध्यात्मिक शक्तींपैकी कोणती तरी एखादी गोष्ट साधकाच्या प्रकृतीवर कार्य करण्यासाठी खाली अवतरत असते तेव्हा ती शक्ती तेथूनच येत असते. परंतु जोपर्यंत साधकाची तयारी झालेली नसते तोपर्यत शांती, आनंद इत्यादींसारख्या कोणत्याच गोष्टीचे संपूर्ण अवतरण होत नाही.

– श्रीअरविंद (CWSA 30 : 458)

(”ईश्वराकडून जे काही तुम्हाला प्राप्त झाले होते त्यावर लक्ष केंद्रित न करता, तुम्ही ते व्यर्थ जागी खर्च केलेत आणि त्यामुळे तुम्ही ते गमावून बसलात,” असे श्रीमाताजींनी एका साधकाला सांगितले. ते ऐकल्यावर तो साधक चिंतनमग्न झाला. तेव्हाचा त्याचा तो अनुभव तो साधक पुन्हा श्रीमाताजींना सांगत आहे…)

साधक : तुमचे उत्तर ऐकल्यावर मी गंभीर झालो आणि मला असे वाटले की, मी निदान आजतरी शांत, निश्चल-नीरव (silent) राहिले पाहिजे. पण निश्चल-नीरवतेचे काही क्षण गेल्यानंतर माझ्यामधीलच दुसरा एक भाग मला सांगू लागला की, “ही काही खरी निश्चल-नीरवता नाहीये, त्यामध्ये फारसा आनंद व उत्साह नाहीये. त्यामुळे ती निश्चल-नीरवता नसून, ते प्राणाचे असमाधान आहे.” आणि मग मला असे वाटले की, दुसरा भाग जे सांगत आहे ते बरोबर आहे.

श्रीमाताजी : दोन्ही गोष्टी काही अंशी बरोबर आणि काही अंशी चुकीच्या आहेत. अवतरित होणारी शक्ती निश्चल-नीरवतेमध्ये, एकाग्रतापूर्वक ग्रहण करणे कधीही योग्यच, परंतु प्राणाला त्याच्या लहरीप्रमाणे वागू न दिल्यामुळे त्याचा जो त्रागा होतो त्यातून, ती नीरवता किंवा एकाग्रता आलेली असता कामा नये. तसेच ही एकाग्रता आणि निश्चल-नीरवता फक्त शांतिमयच असणे पुरेसे नाही तर त्यामध्ये एक प्रकारचा अतिशय उत्कट आनंदही असला पाहिजे. असे असेल तर ती एकाग्रता, ती निश्चल-नीरवता ही खरी आणि विशुद्ध आहे, असे तुम्ही गृहीत धरायला हरकत नाही.

– श्रीमाताजी (CWM 17 : 54)

जो मनुष्य सत्याच्या शोधासाठी प्रामाणिकपणे प्रयत्न करतो आणि सातत्याने परिपूर्ण सत्याच्या अधिकाधिक निकट जावे या हेतुने, म्हणजेच हे समग्र विश्व अनंतकाळ प्रगत होत आहे, याचे उत्तरोत्तर वाढते ज्ञान प्राप्त व्हावे या हेतुने जो प्रयत्नशील असतो आणि गरज भासल्यास, आजवर त्याला जे ‘सत्य‌’ म्हणून वाटत होते त्या विचारांचा परित्याग करण्यासाठी जो तयार असतो, तो मनुष्य हळूहळू अधिक गहन, अधिक परिपूर्ण आणि अधिक तेजोमय अशा महान विचारांच्या संपर्कात येतो.

मग दीर्घकाळ केलेल्या ध्यानाभ्यासानंतर, मननानंतर, तो विशुद्ध बौद्धिक शक्तीच्या महान वैश्विक प्रवाहाच्या थेट संपर्कात येतो आणि त्यानंतर त्या मनुष्यापासून कोणतेही ज्ञान लपून राहू शकत नाही. त्या क्षणापासून धीरगंभीरपणा – मानसिक शांती – ही गोष्ट त्याच्या व्यक्तित्वाचा जणू एक भागच होऊन जाते. सर्व प्रकारच्या समजुती, सर्व मानवी ज्ञान, सर्व धार्मिक शिकवणुकी, जे सारे एके काळी त्याला खूपच विरोधाभासी वाटत असे, त्या साऱ्या पाठीमागे असलेले गहन सत्य आता त्याला जाणवते; त्याच्या दृष्टीपासून काहीच लपून राहू शकत नाही.

– श्रीमाताजी (CWM 02 : 28)