विचार शलाका – ०९

मनुष्यप्राण्याच्या भवितव्याची ज्यांना काळजी आहे आणि विद्यमान व्यवस्थेबाबत जे समाधानी नाहीत अशा लोकांना हमखासपणे जे प्रश्न पडत राहतात, अशा मूलगामी प्रश्नांची एक मालिकाच असते. ते प्रश्न साधारणपणे असे असतात :
मरायचेच असेल तर व्यक्ती जन्मालाच का येते?
दुःखभोग सहन करण्यासाठीच का व्यक्ती जीवन जगत असते?
वियोग होणारच असेल तर व्यक्ती प्रेम का करते?
विचलित होण्यासाठीच का व्यक्ती विचार करते?
चुका करण्यासाठीच का व्यक्ती कृती करते?

याचे स्वीकारार्ह असे एकमेव उत्तर हेच आहे की, गोष्टी जशा असायला हव्यात तशा त्या नाहीत; परंतु हा विरोधाभास अटळ आहे असे नाही, तर तो सुधारण्यायोग्य आहे आणि एक ना एक दिवस तो विरोधाभास नाहीसा होईलच. तर सांगायचे म्हणजे, जग आत्ता जसे आहे त्यावर काही उपायच नाही, असेही नाही. ही पृथ्वी अशा एका संक्रमणकाळातून जात आहे की, जो काळ मानवाच्या तोकड्या जाणिवेला निश्चितच खूप दीर्घ भासू शकतो पण शाश्वत चेतनेच्या दृष्टीने पाहिले तर तो एखाद्या परमाणु इतका अल्प असतो. एवढेच नाही तर, अतिमानसिक चेतनेच्या अवतरणाबरोबर हा संक्रमणकाळ संपुष्टात येईल. त्या वेळी विरोधाभास सुसंवादामध्ये आणि विरोध समन्वयामध्ये परिवर्तित होईल.

– श्रीमाताजी
(CWM 12 : 98-99)